काठमाडौं । जब राज्य मौन रह्यो, तब केही युवाहरूले आवाज उठाए। द रिभोल्युसन नामक युवाहरूको समूह, साम्बिधान प्रसाईको नेतृत्वमा, एक आमाको पीडालाई आफ्नो आन्दोलनको केन्द्रमा राख्दै मिसन अरुणू सुरु गरेको छ।

यो अभियानको मुख्य उद्देश्य हो, आशा गुरुङ नामकी आमालाई सहयोग गरेर उनको हराइरहेका छोरा अरुण गुरुङलाई खोज्ने प्रयासलाई निरन्तरता दिनु। जमुनी गाउँपालिका निवासी आशा आमाको छोरा अरुण गत असोज ८ गतेदेखि हराइरहेका छन्। स्थानीय प्रशासन र प्रहरीसँग पटकपटक सहयोग माग्दा पनि कुनै ठोस समर्थन नपाएपछि उनी असहाय र निराश भएकी थिइन्।

उनको यो अवस्थाबारे थाहा पाएपछि, द रिभोल्युसनका युवा सदस्यहरूले मिलेर उनलाई साथ दिने निर्णय गरे। उनीहरूले आमाको पीडालाई आफ्नो अभियानको मूल आत्मा माने र यसै क्रममा “मिसन अरुण” सुरु गरियो।

साम्बिधान प्रसाईका अनुसार, “आशा आमाले बारम्बार स्थानीय निकायमा सहयोग माग्दा पनि उनको आवाज सुनेको कोही थिएन। हामीले सोचेका थियौं, यदि राज्यले सुन्न सक्दैन भने, हामी नागरिकले सुन्नै पर्छ।” अहिले टोलीले आशा आमालाई काठमाडौं ल्याउने तयारी गरिरहेको छ। उनी आइतबार, कात्तिक १६ गते ९नोभेम्बर २० काठमाडौं आउँदैछिन्। प्रहरी अधिकारीहरूले सिफारिस गरेको डीएनए परीक्षण पनि यही क्रममा गरिनेछ, जसले सम्भावित सुरागहरू पत्ता लगाउन सहयोग पुर्‍याउन सक्छ।

आशा आमाले भनिन्, “अरुण मेरो जीवनको सबै कुरा थिए। उहाँ बिना म अधूरी छु। मैले धेरै ठाउँ धाएँ, धेरै ढोका ढकढकाएँ, तर कसैले ध्यान दिएन। तर यी युवाहरूले मलाई फेरि बाँच्ने हिम्मत दिएका छन्।”

उनी बोल्दै गर्दा आवाज थरथराइरहेको थियो, आँखा रुन नथाकेका थिए, तर उनको मनमा अझै पनि छोरा फर्कने आशा बाँकी छ। यही आशा नै अहिले मिसन अरुणको प्रेरणाको मूल बिन्दु बनेको छ।

साम्बिधान र उनको टोली अहिले आफ्नै स्रोत र जनसहयोगबाट धन संकलन गर्दैछन्। उनीहरूले सहयोगका लागि आफ्नो बैंक त्तच् कोड सार्वजनिक गरेका छन्, र सम्पूर्ण सहयोग पारदर्शी ढंगले व्यवस्थापन गर्ने जिम्मेवारी साम्बिधानले व्यक्तिगत रूपमा लिएका छन्।

“यो केवल पैसाको कुरा होइन,” साम्बिधानले भने, “यो मातृत्वको सम्मानको कुरा हो। जब एक आमा आफ्नो छोरा खोज्दै देशभर भौतारिन्छिन्, हामी मौन बस्न सक्दैनौं। हामीसँग ठूला स्रोत छैनन्, तर हाम्रो मन ठूलो छ। हामी आमा र अरुणबीचको दूरी घटाउन जे गर्न सकिन्छ, गर्नेछौं।”

टोलीका सदस्यहरूले गाउँदेखि सहरसम्म सूचना अभियान पनि सञ्चालन गर्दैछन्, जसमा अरुणको हराइबारे विवरणहरू बाँडिएका छन्। उनीहरूले आमालाई काठमाडौंसम्म ल्याउनको लागि यात्रा, बसोबास, स्वास्थ्य, र डीएनए परीक्षण खर्चसमेत जुटाइरहेका छन्।

साम्बिधानले थपे, “हामीलाई थाहा छ, यो सजिलो छैन। तर हाम्रो प्रयास साँचो छ। यदि हामीले अरू कुनै आमालाई पनि यो सन्देश दिन सक्यौं कि उनी एक्लो छैनिन् भने, हाम्रो उद्देश्य पूरा हुन्छ।”

“मिसन अरुण” अहिले केवल हराइएका छोराको खोजीको कथा रहेन, यो एक सामाजिक चेतनाको लहर बन्दै गएको छ। जब प्रणाली कमजोर रह्यो, तब जनताले आफ्नै बाटो खोजे। युवाहरूले प्रमाणित गरिरहेका छन् कि सहानुभूति र मानवीयता अझै जीवित छन्।

जो कोही सहयोग गर्न इच्छुक छन्, उनीहरूले आर्थिक सहयोग गर्न वा सन्देश पठाएर साथ दिन सक्छन्। द रिभोल्युसनका सदस्यहरूले सबै सहयोगकर्तालाई अद्यावधिक जानकारी र पारदर्शिता रिपोर्ट उपलब्ध गराउने व्यवस्था पनि गरेका छन्।

“हामीले सुरु गरेको यो बाटो सानो छ, तर यसले ठूलो सन्देश दिन्छ — जबसम्म आमाको आँसु सुक्दैन, हामी रोकिँदैनौं,” साम्बिधानले अन्त्यमा भने।